Selecteer een pagina

Etappe 1

Van: Eindhoven
Naar: Neerlinter
Afstand: 85 km
Hoogtepunten: Mijnen, Leopoldsburg, perenboomgaarden. 

Ondanks dat ik net onder de douche vandaan kom en alle onweer vliegjes en vetvegen van de ketting ván mijn ledematen heb gesopt, voel ik weer een klein minuscuul beestje tussen de donshaartjes op m’n arm kriebelen. Tijdens het fietsen voelde ik me al een soort van vangnet voor alle onweersvliegjes en hield ik ondertussen met een schuin oog de lucht in de gaten. Gelukkig voel ik de zon op mijn armen branden nu ik hier op Leeuweriksveld aan een picknicktafel zit en begin te schrijven. Dag één; Eindhoven – Linter, 85 kilometer in een kleine zes uur, inclusief pauzes. Pauzes om banden op te pompen, om te eten, om een zadel te verzetten en waarschijnlijk nog het vaakst een stop om de weg te zoeken. Maar ik zal eens proberen chronologisch te doen.

Rond zes uur ging de wekker. Toch even wennen. We begonnen rustig met opstaan waardoor het sneller dan verwacht kwart voor zeven was. Ik begin wat onrustig te worden wanneer blijkt dat Stijn zijn fietstassen niet over de snelbinders passen en kan eigenlijk pas rustig ademhalen wanneer we acht minuten voor vertrek van de trein, na dat bleek dat je geen fietskaartje bij de automaat kon kopen, op het perron van Utrecht Centraal staan. Ik vind het spannend, waarom weet ik nu ik hier op de camping zit al niet meer.

De trekkersweide van de camping stroomt ondertussen langzaam vol . Een wat ouder stel zet als eerste hun tent bij ons in de buurt op. Niet veel later komt een bijzondere man aan op de motor. Zonder gene enkel gekleed in een zwart rood gestreepte boxer zet hij een legertent op waarbij ik op de een of andere manier een associatie krijg met de kerstman. Tot slot 2 vrouwen van middelbare leeftijd die vlak bij de Nederlandse grens wonen. In dit gezelschap is onze 85 kilometer geen bijzonderheid meer.

85 kilometer op de fiets, via heel veel N-wegen, betonplaten, bidons die uit de houders vallen en in het begin vooral een ultiem vakantie gevoel door…. De geur van bos. Ik zal altijd die associatie houden; de geur van bos is voor mij onherroepelijk gekoppeld aan jaren lang vakantie op het Vlintenholt. Het fietspad waar we op fietsen loopt door de bossen naast een autoweg. Een kleine strook bomen fungeert als barrière tussen de auto’s en ons. Het asfalt loopt soepel, glas en donkergrijs onder ons door wanneer we de wens uitspreken dat de hele weg tot aan Beziers zo mag zijn. Natuurlijk gaat deze wens niet in vervulling, zo beseffen we ons wanneer witte kentekenplaten enkel door een stoeprandje van ons gescheiden langs zoeven. Gelukkig worden we al fietsend ook verwonderend door de prachtige boom gaarden vol peren en appels die als groene druppels en rode belletjes aan de bomen hangen. Of de geelgroene wuivende maisplanten met kleine rode pluimen op de plek waar straks zoete korrels een kolf vormen. Dit alles afgewisseld met goud geel graan met in de verte een stofwolk waar een tractor de droge grond omploegt. Tussen dit moois steggel ik een viaductje op waarbij het voelt alsof het geen viaduct maar de mont Ventoux is. Mn benen moeten weer even wennen. Ik kijk al uit naar de rustdag, niet morgen, niet overmorgen maar de dag daarna krijgt mijn lichaam haar welverdiende rust. Wat een goed begin als ik dit al schrijf op de eerste dag.