Selecteer een pagina

Etappe 3

Van: Dinant
Naar: Betrix
Afstand: 71 km
Hoogtepunten: Ardennen, Klim Lesse.  

De tent is droog dus snel pakken we onze spullen terwijl Stijn naar de fietsen loopt. Mijn lege achterband is het eerste wat hij ziet en niet veel later lopen we met al onze spullen richting het sanitair gebouw. Ik plak de band al niet meer maar vervang de binnenband gewoon helemaal. Onderweg kijken we wel welke route we vandaag gaan nemen. Optie 1 is de Maas route optie 2 door de Ardennen.

Als we van de camping af komen fietsen we eerst een stukje langs de Maas. Een marktje wordt opgezet op de boulevard en ik zie allemaal leuke kraampjes. Plekjes met handgemaakte snuisterijen, een tentje waar koffie (en lekkernijen) worden verkocht en zo droom ik weg bij de gedachte aan een goed gezette cappuccino. Echter fietsen we rustig verder, nu nog niet wetend wat er nog gaat komen. De Y-splitsing waar we onze keuze moeten maken doemt voor ons op en we gaan naar links. De Ardennen in.

“De route begint met een kleine klim’’ staat te lezen op het internet en niet veel later zit ik met een rood hoofd op de pedalen te trappen in de op één na lichtste versnelling (altijd wat overhouden). Ik ben blij met de korte stukjes plat wegdek maar we zijn toch echt niet meer in Nederland. Aangezien ik met mijn fietsschoenen vast zit aan mijn trappers is het soms bij het langzame omhoog trappen een kunst om zo snel mogelijk los te komen uit de trappers op de momenten dat ik niet genoeg vaart meer heb om rechtop te blijven. Dit moet natuurlijk een keer mis gaan. In een soort van slomotion zie en voel ik het gebeuren maar veel kan ik niet meer doen wanneer de fiets langzaam overhelt naar links. Volgens mij roep ik Stijn want super bezorgd komt hij naar me toe en trekt de fiets omhoog zodat ik ein-de-lijk mijn fiets schoentjes kan losklikken.

Ik zit weer op de fiets en 20 meter verder slaan we links af. Een pad dat zo hobbelig is dat normaal doortrappen ook hier niet mogelijk is en ik wissel resoluut mijn fietsschoenen om en stap weer op met mijn gympen. Het pad blijft inderdaad onverhard en hobbelig echter blijkt dit niet de enige onvolkomenheid van deze route. Een driehoekje met twee rondjes geeft aan dat we ons op een MTB-pad bevinden, waardoor hoogtemeters een bijkomend probleem gaan opleveren. Zeker aangezien onze fietsen gewoon racefietsen zijn met een erop gemonteerde bagagedrager. We komen gelukkig uit op een N-weg maar door de hoogteverschillen vorderen we minder snel dan de eerste twee dagen en ik begin de klimmetjes te voelen en wanneer we Wellin in rijden. Hier beseffen we langzaamaan dat Florenville mogelijk niet haalbaar is.

Met een zak nootjes op de maag rijden we Wellin uit en worden we direct verwelkomd door een ellenlange klim. Gelukkig een klim met een redelijk oké en stabiel stijgingspercentage. En wat omhoog gaat, komt ook weer omlaag. En vervolgens weer omhoog blijkt. Voor ons ligt de klim die me nekt op deze dag. Het is máár een kilometer maar met stijgingspercentages van 17% tot 21% met ‘rustige’ stukjes van 9% á 10%. Terwijl we stilstaan worden we ingehaald door een gezin met drie zonen. Het blijkt een haasje over te worden met het gezin als uiteindelijke winnaar wanneer ze ons inhalen terwijl Stijn en ik in een bushokje energie naar binnen bunkeren en ik besluit een camping in Betrix te bellen of ze nog plek hebben.

Ik slaak een vreugde kreetje wanneer ik in het Nederlands te woord wordt gestaan (geen energie meer om Frans te proberen te praten) en boek onze plek. Nog 10 km en 43 min zegt onze steun en toeverlaat google.maps maar zelfs een stijging van 2% voelt als de muur van Hoei.

Wanneer we de camping op fietsen (na wéér een klim met een dikke 10%) vertik ik het om óp de camping ook nog op de fiets te stappen. We lopen met de fiets aan de hand naar ons hoekje langs grote caravans met perfecte voortenten, houten chalets en gezinnen met kinderen die geëntertaind worden. We zijn hier een beetje een vreemde eend in de bijt en we realiseren dat er zelfs een zwembad aanwezig is op de camping, wat een luxe. Een luxe waarin we onszelf een uurtje later welverdiend in laten plonzen.