Selecteer een pagina

Etappe 2

Van: Neerlinter
Naar: Dinant
Afstand: 84 km
Hoogtepunten: Suikerroute, Hoegaarden, Namen, Maasroute.  

Stijn en ik zijn in Namen. Zo’n 26 kilometer voor we via de maas bij onze camping voor vannacht aankomen. We hebben een dikke 55 kilometer achter de rug. Kilometers via een duidelijk aangelegde route voor fietsers, wandelaars en ruiters. Het eerste gedeelte van deze route was wisselend bos en landbouw. Mijn omschrijving van goud geel graan van gisteren pas ik aan want hier vormt het graan meer een golvende zandkleurige deken. Doordat we fietsen vangen we veel wind en de eerste 30 á 40 kilometers klimmen we telkens aan continue 2%. Deze hoogtestijging is nu we in het prachtige Namen aan de maas zitten weer geheel teniet gedaan wat betekend dat onze afgelopen kilometers vanaf de lunch heerlijk snel gingen. De autovrije route blijft recht toe recht aan doorlopen, maar de omgeving en het bos zijn alles behalve vervelend. Onze armen en benen beginnen al wat bij te kleuren hoewel er nog niet genoeg zon schijnt om onze powerbank met zonnepaneel op te laden.

Namen zelf is even wennen op de fiets. Een aantal flink steile paadjes die zowel omhoog als omlaag lopen, laten me af en toe afstappen. Hierdoor loop ik een aantal keer met m’n fiets aan de hand en geniet ik ondertussen van de graffiti kunst die her en der in de stad te vinden is. Wanneer we de Maas zien weten we dat we deze kunnen blijven volgen. De klinkers/kinderkopjes die de eerste honderd meter zorgen voor een ongewenst ruggengraat massage blijken verder op wat meer afgesleten maar dit voorkomt niet dat Stijn zijn bidon uit de houder trilt waardoor ons drinkwater  samengevoegd wordt met het water uit de Maas. We genieten al fietsend van het idyllische, toch al een beetje frans aandoende, uitzicht. Vrolijk zwaai ik naar een schipper op zijn bootje.

Op een terras ergens in Frankrijk België in de zon… genieten we van een welverdiende pauze waarna we de weg naar Dinant terug moeten zien te vinden. Op het moment dat Stijn al half een enorme rotonde op fietst waar ik met een auto al zweethanden van zou krijgen, spreekt een man me aan. Of we ook naar Dinant moeten. Hoopvol zeg ik ja, ervanuit gaande dat we nu een richting aangewezen krijgen. ‘die kant is het in ieder geval niet, daar kom ik net vandaan’. Krijg ik echter terug. Kijkend naar de overige 4 opties op de enorme rotonde voel ik me even klein en verdwaald terwijl de man zonder verder iets te zeggen Namen in fietst.

We vinden de route langs de Maas terug, compleet gedesoriënteerd heb ik het gevoel dat we terug fietsen naar waar we vandaan kwamen maar gelukkig klopt mijn richtingsgevoel niet altijd. De Maas is prachtig helder en mensen flaneren over de ‘promenade’. Jongeren staan op SUPs, speedbootjes trekken waterskiërs en bananenbootjes voort en waar links van ons de Maas stroomt liggen rechts van het pad restaurantjes vol met zongenieters. Aan de overkant van de maas rijdt af en toe een trein voorbij waardoor de kolossale zomerhuizen even uit het zicht onttrokken worden. Het pad kronkelt verder de stroming van de maas volgend. Een onverhard pad ontvouwt zich voor ons wanneer ik de controle over de fiets verlies. Ik stap even af en besluit iets meer midden op het pad te gaan fietsen. Stijn roept me na: ‘je kunt beter wat naar links dan heb je minder kans op een lekke band’. Ik wil weer op de fiets stappen maar kijk onbewust toch even omlaag ‘lief! Lief! Wacht! Die lekke band… die heb ik al…’

Na onze eerste plak sessie stappen we weer op, het water van de Maas volgend komen we langs een aantal sluizen waar veel bedrijvigheid is. Niet veel later worden we een gravel pad op geleid. Ik fiets nog geen minuut op dit pad wanneer ik voor de 2e keer de controle over mijn fiets verlies. We zijn nog geen 3 kilometer verder ten opzichte van mijn eerste lek, als ik opnieuw mijn achterband uit het frame haal. Een boot die in het water ligt zorgt voor fijne achtergrond muziek terwijl ik mijn binnenband weer langs de velg leg en vol goede moed, met nog 10 kilometer te gaan stappen we weer op.

Tijdens het fietsen merk ik dat ik af en toe gespannen naar mijn achterband kijk maar deze lijkt zich goed te houden. Stijn roept naar me wanneer er gaten in de weg liggen en zo lijken we rustig door te kunnen fietsen tot de camping. En ach wat kan er ook nog gebeuren op dat laatste stukje… we rijden onder een brug door waar de betonnen platen niet egaal liggen. Ik fiets over een ongelijkheid van 3 centimeter tussen de platen heen wanneer ik gesis hoor en dit keer niet mijn achter- maar voorband sneller leegloopt dan me lief is. ‘hoever nog naar de camping?’ vraag ik Stijn. Na zijn antwoord (3.5 km) besluiten we dat hij ons alvast gaat inchecken en ik voor de 3e keer vandaag ga zitten om de bandenplak set te pakken.

Als ik op de fiets stap en de laatste 3,5 kilometers alleen naar de camping afleg, voel ik me alsof ik de wereld aankan. Wat een verschil om in je uppie te fietsen. Het voelt even heel stoer alsof ik alleen op reis ben en zelfstandig deze toch maak. En toch.. zou ik het niet anders willen weet ik wanneer ik Stijn naar me toe zie lopen zodra ik de camping op fiets…