Selecteer een pagina

Etappe 4

Van: Betrix
Naar: Montmedy
Afstand: 51 km
Hoogtepunten: Bruggen bij Herbemont, Orval, Citadel montmedy.  

Na een gebroken nacht door snijdende kou worden we wakker en zie ik dat het tentdoek aan elkaar kleeft door vocht. Ik houd m’n hart vast voor onze was die over het hekwerk naast ons hangt en na twee ochtenden havermout heb ik hier even geen trek in waardoor ik bij Stijn opper om broodjes te halen bij de eerste beste bakker die we tegen gaan komen onderweg.

Mijn voorstel is geaccepteerd en we pakken onze spullen. Terwijl Stijn in de tent loopt te stoeien met mijn matje spreekt onze buurvrouw van plek 420 me aan of we een tafeltje willen om aan te ontbijten. Ik wuif het vriendelijk weg maar het aanbod dat volgt voor een kop koffie kan ik niet weerstaan. Ze vraagt waar we de koffie willen maar zet zonder antwoord af te wachten twee mokken bij hen aan de ontbijt tafel.

We raken aan de praat met wat later blijkt; Geert en Katrien, een stel vanaf de kust dat hier welverdiend ieder weekend genieten van hun plekje hier terwijl ze doordeweeks ploeteren op hun viskar. Ook wij vertellen wat meer en zo komt project MS ter tafel. De reactie die hierop volgt had ik niet direct aan zien komen en raakt me daardoor des te meer. Katrien verteld 4 jaar geleden gediagnosticeerd te zijn met MS. Ondanks deze wending die me gedurende de reis bij zal blijven, lig ik snel weer dubbel van het lachen door het aangename gezelschap dat onze buren ons bieden. En het compliment we begin 20 worden geschat steek ik ook maar even in mijn zak.

Na afscheid genomen te hebben stappen we weer op de fiets. 16% en we dalen. Het klinkt alleen leuker dan het is aangezien de weg zo ontzettend slecht is dat ik halverwege stop om mijn handen, die constant bij moeten remmen, rust te gunnen. Behendig maar met een tempo dat de 15 kilometer per uur niet overstijgt, stuur ik om de gaten in de weg heen terwijl ik blijf bij remmen om niet ongecontroleerd omlaag te storten. De smalle afdaling komt uit op een mooie N-weg. Kronkelend door bossen over het zwarte asfalt seinen we met achteropkomende auto’s wanneer we zien dat het veilig is om ons in te halen. Deze interactie maakt de doen glimlachen en wordt ook gewaardeerd door onze medeweggebruikers zien we door de reacties.

We zien campings langs het water van de Semois en houden ongeveer om de 10 km een korte pauze. De zon schijnt fel en de gesmolten snickers op onze 2e stop waren te verwachten. Bij een prachtig uitzicht punt zetten we onze fietsen neer en nemen we plaats op een bankje. Het dal met een dorpje strekt idilisch voor ons uit en door de kerktoren die links van ons een nieuwe nederzetting markeert lijkt het bijna een anzichtkaart.